Mowa Karola Wielkiego do baronów

„Wzywam was do wiary w Jedynego Boga Wszechmogącego, Ojca, Syna i Ducha Świętego: jedynego prawdziwego Boga, doskonałą Trójcę, prawdziwą Jedność, Stworzyciela wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych, który jest naszym zbawieniem i Autorem wszystkich dobrych rzeczy. Wierzcie w Syna Bożego danego dla zbawienia świata, narodzonego z Dziewicy Maryi za przyczyną Ducha Świętego. Wierzcie, że dla naszego zbawienia oddał On życie; i że trzeciego dnia powstał On z martwych i wstąpił na Niebiosa, gdzie siedzi po prawicy Boga. Wierzcie, że On wróci, aby sądzić żywych i umarłych, i że każdy otrzyma od niego to na co zasłużył.”


Słuchajcie mnie, umiłowani bracia! Wezwano Nas tu dla waszego zbawienia, abyśmy skłonili was do wiernego podążania za Prawem Bożym i aby was przekonać, w sprawiedliwości i miłosierdziu, do posłuszeństwa wobec praw doczesnych.

Po pierwsze, wzywam was do wiary w Jedynego Boga Wszechmogącego, Ojca, Syna i Ducha Świętego: jedynego prawdziwego Boga, doskonałą Trójcę, prawdziwą Jedność, Stworzyciela wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych, który jest naszym zbawieniem i Autorem wszystkich dobrych rzeczy. Wierzcie w Syna Bożego danego dla zbawienia świata, narodzonego z Dziewicy Maryi za przyczyną Ducha Świętego. Wierzcie, że dla naszego zbawienia oddał On życie; i że trzeciego dnia powstał On z martwych i wstąpił na Niebiosa, gdzie siedzi po prawicy Boga. Wierzcie, że On wróci, aby sądzić żywych i umarłych, i że każdy otrzyma od niego to na co zasłużył.

Wierzcie w jeden jedyny Kościół, wspólnotę błogosławionych całego świata i wiedzcie, że jedynie oni mogą być ocaleni, i że Królestwo Boże będzie udziałem jedynie tych, którzy zachowają do końca tę [katolicką] Wiarę. Ci którzy są wyłączeni ze wspólnoty Kościoła z powodu swoich grzechów i którzy nie powrócą do Niego poprzez pokutę, nigdy nie będą działać z boskim wsparciem. Bądźcie przekonani o tym, że wraz ze chrztem otrzymaliście odpuszczenie waszych grzechów. Ufajcie litości Boga, który codziennie przebacza nasze grzechy przez spowiedź i pokutę. Wierzcie w zmartwychwstanie, w życie wieczne i w niekończącą się męczarnie bezbożnych.

Oto Wiara, która was zachowa jeśli będziecie jej wierni i którą powiększycie przez praktykowanie dobrych uczynków, ponieważ Wiara bez uczynków jest martwą wiarą; a uczynki bez Wiary, nawet jeśli są dobre, nie cieszą Boga. Dlatego też, kochajcie Boga Wszechmogącego ponad wszystkie rzeczy, z całego serca i z całą siłą. Z pomocą Jego łaski, czyńcie wszystko, zawsze i jak to tylko możliwe, w taki sposób, żeby Go ucieszyć.

Miłujcie swoich bliźnich jak siebie samych i dawajcie biednym tak wiele jałmużny jak tylko jesteście w stanie, podług swoich środków. Przyjmujcie podróżnych do swoich domostw, odwiedzajcie biednych i okazujcie wyrozumiałość więźniom tak dużą jak to tylko możliwe. Nie czyńcie źle nikomu i nie wchodźcie w kompromisy z tymi, którzy czynią złe rzeczy, ponieważ złym jest nie tylko wyrządzać krzywdę bliźnim, ale również przyjaźnić się z tymi, którzy ich krzywdzą.

Przebaczajcie sobie nawzajem wasze winy jeśli chcecie, aby Bóg przebaczył wam grzechy. Ratujcie jeńców, pomagajcie tym którzy są niesprawiedliwie prześladowani, brońcie wdów i sierot. Sądźcie sprawiedliwie; nigdy nie sprzyjajcie niesprawiedliwości, nie żywcie długo nienawiści; unikajcie pijaństwa i udziału we frywolnych ucztach.

Bądźcie pokorni i dobrzy dla innych; bądźcie posłuszni swoim panom. Nie rabujcie, nie składajcie fałszywego świadectwa i unikajcie kontaktów z tymi, którzy to robią. Nienawiść, zazdrość i przemoc oddzielają nas od Królestwa Bożego. Pogódźcie się ze sobą tak szybko jak to możliwe, bo podczas gdy ludzkim jest grzeszyć, żałować za grzechy to rzecz anielska, a trwać w nim – diabelska.

Brońcie Kościoła Bożego i pomagajcie mu tak, aby księża mogli się za nas modlić. Pamiętajcie swoją obietnicę złożoną na chrzcie, że wyrzekacie się Złego i jego działalności. Nie wracajcie do niego w niczym; nie powinniście wracać do działań, których się wyrzekliście, ale winniście podążać za wolą Boga tak jak przyrzekaliście oraz kochać Tego, który was stworzył i, który dał wam wszystkie dary i dobra będące w waszym posiadaniu.

Każdy powinien służyć Bogu wiernie w miejscu w którym się znalazł. Żony powinny być, z całą swoją dobrocią i skromnością, posłuszne mężom. Powinny one unikać jakichkolwiek nieuczciwych działań, nie truć innych i nie być zazdrosnymi, ponieważ te, które tak czynią buntują się przeciwko Bogu. Powinny one wychowywać swoje dzieci w strachu przed Bogiem i dawać jałmużnę, odpowiednią do ich środków, z zadowoleniem i z radością serca.

Mężowie powinni kochać swoje żony i nie powinni mówić im wulgarnych słów; powinni zarządzać swoimi domami w dobry sposób i często powinni gromadzić się w kościele. Powinni oni zwracać innym to co są im winni bez szemrania i z grzecznością powinni oddawać Bogu to co do Niego należy.

Dzieci powinny kochać i poważać swoich rodziców; być im posłuszne we wszystkim, nie imać się kradzieży, nie mordować i nie być rozpustnymi.

Klerycy i kanonicy winni pilnie wykonywać polecenia swoich biskupów; powinni żyć w swoich celach i nie powinni wędrować tu i tam pomiędzy ludźmi. Nie powinni też wtrącać się w sprawy świeckie. Powinni oni zachowywać czystość: czytanie Pisma Świętego winno im przypominać o tym, że służą Bogu i Kościołowi.

Mnisi powinni być wierny przyrzeczeniu danemu Panu Bogu. Nie powinni oni czynić nic wbrew woli ich opatów, ani poszukiwać haniebnych korzyści personalnych. Powinni oni znać swoją regułę i stale za nią podążać, przypominając sobie, że lepiej nie składać przyrzeczeń, którym nie dochowuje się wierności.

Książęta, hrabiowie i sędziowie winni być sprawiedliwi dla ludzi i miłosierni dla biednych. Nie powinni nigdy sprzedawać sprawiedliwości za pieniądze i nigdy nie powinni pozwalać, aby osobista nienawiść kierowała ich do potępienia niewinnego człowieka. Zawsze powinni mieć te słowa Apostoła w swoich sercach: „Wszyscy będziemy musieli stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre.” (2 Kor 5, 10) Pan wyraził to następującymi słowami: „Bo takim sądem, jakim sądzicie, i was osądzą.” (Mat 7, 2); „Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani nic tajemnego , co by się nie stało wiadome.” (Łk 12, 2); „Z każdego bezużytecznego słowa, które wypowiedzą ludzie, zdadzą sprawę w dzień sądu.” (Mat 12, 36)

Musimy zatem czynić wysiłki, aby – z Bożą pomocą – zadowolić Go we wszystkich naszych działaniach, tak, aby po naszym obecnym życiu, zasłużyć na wieczną szczęśliwość w towarzystwie Świętych Pańskich. To życie jest krótkie, a godzina śmierci nie jest pewna. Jakich środków nie zaniedbać aby być gotowym? Nie zapominajmy jak straszliwym jest wpaść pod karzące ręce Pana. Dzięki spowiedzi, pokucie i jałmużnie, powodujemy, że Bóg staje się miłosierny i łaskawy. Jeśli zobaczy On nas zwracających się do Niego ze szczerym sercem okaże nam współczucie i będzie dla nas miłosierny.

Niech Bóg darzy nas pomyślnością w tym życiu i da nam wieczność pośród Świętych w życiu wiecznym.

Niech Bóg was zachowa moi umiłowani bracia!

Za: Charles d’Hericault, Histoire Anecdotique de la France, Paris: Bloud & Barral, vol. 1, pp 301-304

Podobne...

Dodaj komentarz

Top
error: